Danilovgradski vodovodni sistem, posle cetinjskog, je najstariji vodovodni sistem u Crnoj Gori

Da bi se stanovništvu Danilovgrada i okolnih sela obezbijedili što povoljniji životni uslovi, početkom poslednje decenije devetnaestog vijeka odlučeno je da se u varoš dovede pitka voda sa Slatinskih izvora. Za izradu Projekta vodovoda, angažovan je inženjer Marko Đukanović.

Marko Đukanović

Knjaz Nikola je 1896.god. u Moskvi prisustvovao krunisanju ruskog cara Nikolaja II Romanova, i tom prilikom poznati ljekar i profesor medicinskog fakulteta u Moskvi, Gligorij Antonovič – Zaharin, poklonio je Knjazu Nikoli 45.000 zlatnih rubalja za izgradnju vodovoda za Cetinje i Danilovgrad.

Čelične cijevi za vodovod kupljene su u Austrougarskoj, parabrodom dovezene u Kotor, odakle su ih mještani, na svojim ramenima, donijeli do Danilovgrada. Kopanje kanala za cjevovode, kao i za sve druge građevinske radove, obavljali su mještani „kulukom“ (obaveznim radom koji se ne plaća). I tako je voda iz prve danilovgradske česme potekla na Petrovdan davne 1897.god., sa slatinskog izvorišta „Bistiga“.

Nakon toga nastavljeno je širenje vodovodne mreže, pa se sada stanovnici Danilovgrada snabdijevaju pitkom vodom sa 7 izvorišta: „Oraška jama“, „Milojevića vrelo“, „Viško vrelo“, „Brajovića jama“, „Žarića jama“, „Slatinski izvori“ i „Mareza“.

Danilovgradski vodovodni sistem takođe je jedan od najkompleksnijih vodovodnih sistema u Crnoj Gori, zbog razuđenosti teritorije na kojoj se vrše usluge vodosnabdijevanja. Dužina vodovodne mreže iznosi oko 700km, i njome je pokriveno oko 85% stanovništva opštine Danilovgrad, dok rezervoarski prostor iznosi 1.845m³.