Naslovna - Danilovgrađani - Poznati - Mladen Đurović
MLaden Djurovic

Mladen Đurović

Mladen Đurović je rođen 1960. godine u Danilovgradu (Crna Gora). Godine 1984. diplomirao je slikarstvo na beogradskom Fakultetu likovnih umetnosti u klasi profesora Živojina Turinskog. Na Ecole des Beaux Arts (Aix-en Provience) i na Ecole des Arts Appliques (Angouleme) u Francuskoj, usavršavao se tokom 1985/86. Tokom osamdesetih godina u svim vodećim časopisima i novinama u Jugoslaviji (Politika, Novosti, Jež, Pobjeda, NIN, Duga, Reporter, Delo, Yu strip) objavljuje stripove, ilustracije i karikature. Takođe, radove je publikovao i u Nemačkoj, Češkoj i Kubi.

Osnivač je časopisa Enterijer i izdavačke kuće Vizuelno. Početkom 21. veka uz izdavačku delatnost okreće se slikarstvu i poeziji.

Mladen Đurović
Mladen Đurović

Mladen Đurović je slikar i poeta koji budnim očima sanja. Žena je polazište i ishodište njegovog slikarskog sveta, čiji je jedan segment javnosti premijerno predstavljen u zemunskoj Galeriji 107. Izložene slike pripadaju ciklusu „Između Neba i Zemlje“ koji se nadovezuje na ranije nastale radove. U prezentovanim slikama snoviđenja postaju java, realni život se stapa sa izmaštanim doživljajima i sve dobija obličje ženskog lika, tajanstvenog i na prvi pogled nemog. Prikazani an fas ili u profilu, ovi portreti su bojeni mirisima duše, jer umetnik pušta da ga emocije vode u vrtloge likovnih dešavanja. U njima nema dvoumljenja, svaki gest, nanos boje, kontura, izvedeni su u jednom dahu. Dužina poteza, izabrani kolorit, intezitet linije, gesta, boje… odraz su stvaraočevog stanja duha u trenutku nastanka dela. Međutim, iako se prepušta nadahnuću da ga vodi, Đurović svoj slikarski temperament vešto usklađuje sa idejnim konceptom, što izloženi ciklus čini homogenom likovnom celinom.

Energičan stvaralački nerv umetnika, prenet na slikarsko platno, materijalizaciju ima u likovno raskošnim kompozicijama velikog formata i delikatnog značenjskog sloja. Reka poteza, useka i strukturalnih ponora gradi monumetalne, senzibilne i nedokučive portrete imaginarne žene. Stamena i jednostavna, predstavljena žena/e je, kao što je Dučič zapisao „nedostižna, nema i daleka, jer je san o sreći više nego sreća“. Pored kompozicijskih i likovnih modaliteta, koje se kontinuirano mogu pratiti, određene promene su prisutne i u fizionomiji lica. Pojedinačno posmatrano, svako lice ima duboko utkanu, intimnu priču u koju je teško proniknuti, a da li je u naslikanoj galeriji portreta predstavljena jedna ličnost u momentu rezignacije, egzaltiranosti, smirenosti, ili je reč o individuama različitog karaktera, manje je važno. Ne pristajući na naturalizam, Đurović slika lica pravilnih crta, lica koja podsećaju na modne ikone ali lica osoba čija su osećanja burna, uzavrela, stišana… Emocionalna stanja su najvidljivije iskazana kroz igru svetlosti i senke, dominantan tonalitet i pogled. Pažljivom analizom dela ide se korak dalje i ulazi u emocionalne lavirinte iskazane tananom linijom, kolorističkim akcentima i suptilnim likovnim zračenjima. Kao što i sam naziv „Između Neba i Zemlje“ govori, Đurović dualistički postavlja likovne odnose, oni kao takvi grade vizuelno efektne celiine a njihovu kontrastnost vešto pomiruje hromatsko-strukturalnim ritmovima koji prožimaju površinu celog platna. Siva osnova, i na njoj belo, crveno ili jasno podvojeno crveno-belo lice, jedno je od organizacionih rešenja primenjenog na slici kao autohtonoj celini ali i triptihu u kome se svaki element može posmatrati  samostalno i kao deo trojstva. U toj kompozicionoj i likovnoj igri varijacija senka ima važnu ulogu. Ona kao razbuktali plamen snažno prelazi preko lica a njen antipod, svetlost, u belim mlazevima osvaja portret. Hromatski registar slika sveden je na crvenu, plavu, sivu, belu i crnu boju čime umetnik svesno težište stavlja na njihovu primarnu simboliku koja u simbiozi sa vizuelnim dejstvom, sugestivno deluje na posmatrača. Koloristički talasi eruptivno, u širokom luku zauzimaju platno i zaustavljaju se na jasno koncipiranim kordinatama. Opšti hromatski ton dela dodatno pojačavaju gestualni nanosi i strukturalne pore. Temperamentno pulsiranje reljefnih naboja, iz kojih izbija kolorističko-taktilna energija, slikama daje posebnu likovnu vrednost. Tanka konturna linija lica razvaja fon i centralni motiv, dok se u središtu platna preobražava u snažan i po intezitetu raznovrstan potez koji usmerava pogled, daje mu karakter, bremenito se nadvija nad očima i usnama daje identitet. Pognut, oštar ili setan pogled urezuje se u biće posmatrača, jer oči, ogledalo duše, oduvek su govorile više od reči. “

Olivera Vukotić

Takođe pogledajte

LATINKA PEROVIĆ: Borka Pavićević (1947-2019) – skica za biografiju

Reagovala sam spontano: „Napraviću skicu i za Vašu biografiju“. Dobila sam neočekivan odgovor: „Ja bih …

IN MEMORIAM – Svetozar Sveto Domazetović

Čovjek od riječi i pera Komemorativna sjednica povodom smrti Svetozara Sveta Domazetovića koji je za …

Оставите одговор

%d bloggers like this: